Κάποτε ήθελα να ανέβω στον δοκό της ισορροπίας και να τον διασχίσω απ’ άκρη σε άκρη για να γευτώ το νέκταρ της επιτυχίας, κάθε πράγμα στον καιρό του δεν λέει ο θυμόσοφος λαός;
Από μικρή αυτό ήθελα να κάνω, μικρές κατακτήσεις που σε βάζουν στον δρόμο της νίκης μέσα απ'την άοκνη προσπάθεια, είχα όμως πολλά όνειρα για την ζωή μου, μεγαλώνοντας σε ένα μικρό χωριό, ήθελα να γνωρίσω άλλους λαούς, τις συνήθειες τους, να περπατήσω στα μέρη τους και να δω τον κόσμο με τα δικά μου μάτια.
Στα 18 μου βρέθηκα σε μια μεγαλούπολη: η μικρή που ισορροπούσε κάποτε στον δοκό του σχολείου της, τώρα βάδιζε σε λεωφόρους που διέσχιζαν χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά, στις γωνιές τους κάθονταν φοιτητές από κάθε άκρη της Γης, απολαμβάνοντας τη νιότη τους, κουβαλώντας τις φιλοδοξίες και τις ελπίδες των οικογενειών τους για μια ζωή γεμάτη δοκιμασίες, δημιουργία και εξέλιξη.
Με τον καιρό, ο δοκός έγινε δοκάρι και το δοκάρι ολόκληρο γήπεδο: ποτέ δεν το έβαλα κάτω, δυσκολίες υπήρχαν πάντα και πάντα θα υπάρχουν, όταν όμως έχεις χτίσει από μικρή μια στέρεη βάση χωρίς ακροβασίες, είτε μόνος σου είτε με τη βοήθεια των ανθρώπων που σε μεγάλωσαν, δεν φοβάσαι να προχωρήσεις.
Προχωράς!
Υπερπηδάς εμπόδια!
Νικάς!
Δεν πτοείσαι απ'τους επικριτές που θα ήθελαν να σε δουν να λυγίζεις, έτσι άλλαξα μεγαλουπόλεις, ώσπου βρέθηκα στο ξακουστό και πολύβουο Λονδίνο, εκεί η μεγαλύτερη πρόκληση δεν ήταν να ξεχωρίσω, αλλά να παραμείνω ο εαυτός μου ανάμεσα στη λάμψη της μεγαλούπολης και στις αξίες της απλότητας που μου είχαν διδάξει από παιδί.
Κάθε νέα πόλη ήταν ένα ακόμη βήμα πάνω στον δικό μου δοκό ισορροπίας, άλλοτε σταθερό, άλλοτε αβέβαιο, μα πάντοτε προς τα εμπρός.
Ποτέ δεν πρόδωσα τα όνειρα μου, αντίθετα, κάθε φορά τα έντυνα με καινούρια σχέδια και χρώματα, όπως ένα κορίτσι που στέκεται μπροστά σε μια βιτρίνα και ονειρεύεται τα πιο όμορφα φορέματα.
Και κάπως έτσι έφτασα να γίνω μητέρα, το κορίτσι που κάποτε κοιτούσε από το παράθυρο ενός σπιτιού στο χωριό τον έναστρο ουρανό και ονειρευόταν τον κόσμο, βρέθηκε να ζει τις δικές του περιπέτειες κάτω απ'τον ίδιο ουρανό!
Άλλωστε, τα πάντα στη ζωή γεννιούνται μέσα από αντιθέσεις, τα δίπολα είναι αμέτρητα, αλλά αυτό είναι αφορμή για ένα άλλο άρθρο.
Το σημερινό άρθρο είναι αφιερωμένο σε εμένα, στους γονείς μου, στον Τζώρτζη και σε όλους εσάς που ταξιδέψατε μαζί μου σε αυτή τη διαδρομή!
Τελικά, όσο μακριά κι αν μας πάει η ζωή, πάντα υπάρχει ένα κομμάτι μας που επιστρέφει εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν όλα.
Για να είμαστε σε επαφή, μη ξεχάσετε να κάνετε Like τη σελίδα του Jorjetaime στο Facebook και να μας ακολουθήσετε στο Instagram.
Love This? Share it
* Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος απαγορεύεται ρητά η αναδημοσίευση, η αντιγραφή, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου του jorjetaime.com με οποιονδήποτε τρόπο χωρίς την παραπομπή στην πηγή με σχετικό ενεργό link (σύνδεσμο)! Όλα τα κείμενα και οι φωτογραφίες του Jorjetaime αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία και η αντιγραφή ή αναδημοσίευση τους χωρίς την συγκατάθεση μας, θα παραπέμπεται απευθείας στο νόμο!
** Πηγή φωτογραφιών : www.pixabay.com
